برای ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺷﺨﺼﯽ ﺑﻪ ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻣﺮﺍﻛﺰ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺭﻭﺍﻧﻲ ﺭﻓﺘﻢ . . .
ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻣﺮﻛﺰ ﻏُﻠﻐﻠﻪ ﺑﻮﺩ ، ﭼﻨﺪ ﻧﻔﺮ ﺳﺮ ﺟﺎﯼ ﭘﺎﺭﮎ ﻣﺎﺷﯿﻦ ﺩﺳﺖ ﺑﻪ ﯾﻘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ !
ﭼﻨﺪ ﺭﺍﻧﻨﺪﻩ ﻣﺴﺎﻓﺮﮐﺶ ﺳﺮ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺩﻋﻮﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﺴﺘﮕﺎﻥ ﻫﻤﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻟﻄﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﺍﺩﻧﺪ !🫠
ﺩﻭ ﻧﻔﺮ ﺑﺪﻭﻥ ﻣﻼﺣﻈﻪ ﺟﻮﻛﻲ ﺯﺷﺖ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﻮﺑﺎﻳﻠﺸﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻢ ﻣﻴﺨﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﻧﻌﺮﻩ ﺯﻧﺎﻥ ﻣﻴﺨﻨﺪﻳﺪﻧﺪ !😑
ﺗﻌﺪﺍﺩﻱ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﺸﻐﻮﻝ ﭼﺸﻢ ﭼﺮﺍﻧﻲ ﻧﻮﺍﻣﻴﺲ ﻫﻢ ﺑﻮﺩﻧﺪ !😕
ﻭﺍﺭﺩ ﺣﯿﺎﻁ ﺗﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ ﮐﻪ ﺷﺪﻡ ، ﺩﯾﺪﻡ ﺟﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﺁﺭﺍﻡ ﻭ ﭘﺮ ﺩﺭﺧﺖ ، ﺑﯿﻤﺎﺭﺍﻥ ﺭﻭﯼ ﻧﯿﻤﮑﺘﻬﺎ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺎ ﻣﻼﻗﺎﺕﮐﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﮔﻔﺖ ﻭ ﮔﻮ ﻣﯿﮑﺮﺩﻧﺪ . . .
ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﮐﻨﺎﺭﻡ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ ﻭ ﮔﻔﺖ : ﻣﻦ ﻣﯽﺭﻭﻡ ﺭﻭﯼ ﻧﯿﻤﮑﺖ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯿﻨﺸﯿﻨﻢ ﮐﻪ ﺷﻤﺎ ﺭﺍﺣﺖ ﺗﺮ ﺑﺘﻮﺍﻧﯿﺪ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﻨﯿﺪ !🥰
ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺯﯾﺒﺎﯾﯽ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮﺩ ، ﺑﯿﻤﺎﺭﯼ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﻧﮕﺎﻩ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ ﻭ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﻣﺒﺎﺩﺍ ﺯﯾﺮ ﭘﺎ ﻟﻪ ﺷﻮﺩ !
ﺁﻣﺪ ﻭ ﺁﻫﺴﺘﻪ ﭘﺮﻭﺍﻧﻪ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺖ ﻭ ﮐﻒ ﺩﺳﺘﺶ ﮔﺬﺍﺷﺖ ﺗﺎ ﭘﺮﻭﺍﺯ ﮐﻨﺪ ﻭ ﺑﺮﻭﺩ !🤗
ﻭ ﻣﻦ ﻫﻨﻮﺯ ﻧﻤﻲ ﺩﺍﻧﻢ " ﺗﯿﻤﺎﺭﺳﺘﺎﻥ " ،
ﺍﯾﻨﻮﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ
ﯾﺎ ﺁﻧﻮﺭ ﺩﯾﻮﺍﺭ ... ! ؟
یادمه بچه که بودم ، هروقت چیزی را دوست داشتم ،
براش اسم میذاشتم ، بیشتر هواشو داشتم ، هرجا میرفتم اون رو هم با خودم میبردم و مراقبش بودم که مبادا یه اتفاقی براش بیفته
و برادرم سر کارهایی که میخواست براش انجام بدم ، سر چیزهایی که دوستشون داشتم باهام معامله میکرد 🥲
اوایل گله میکردم ازش از خدا هم همینطور که چرا باید برادری داشته باشم که به هرچی بخوره الا برادر
ولی همون برادر با کاراش یادم داد ،
یا چیزی رو دیگه توی این دنیا دوست نداشته باشم یا اگر هم داشتم اونو جار نزنم که بشه نقطه ضعف برا کسایی که به دنبال منفعتشونن🫠
میدونین ما گاهی نکته های مهم رو از آدم های اطرافمون یادمیگیریم ، بدون اینکه متوجه بشیم 🌱
یادمه سال نهم یه معلمی داشتم که میگفت حتی دعواهای خواهر برادرا یه موقعیتی مهمه برای اینکه یادبگیرن که در مقابل غریبه ها حقشون رو بگیرن و ساکت نشینن
باهاش کامل موافق نیستما ولی حرفشو میشه گفت تقریبا قبول دارم (چون خیلی مواقع شده با برادرم سر بحث های مختلفی دعوا کنم ولی در مقابل غریبه ها گاهی یادم میره اصلا باید چی بگم و رومم نمیشه صدامو ببرم بالا و این بده🫤 )
قدر اتفاقایی که اطرافتون میفتن رو بدونید ، هر اتفاقی یه تجربست برای ترقی و پیشرفت کردنتون🙂
گاهی آدم دلش برای خود گذشته اش تنگ می شود 🩶
برای آدمی که بوده و دیگر به هر دلیلی نیست
نمیدانم خوب است یا بد ولی وقتی فکر به گذشته بشود خورهء جانت و رهایت هم نکند و ندانی باید چه کار کنی ،
حس طاقت فرسایی ست که فقط لحظه شماری میکنی تا از آن رها شوی و خودت را وقف زندگی حالت کنی ،
تا به الان آدم های زیادی در زندگیم بودند که خیلی از آنها دیگر نیستند ، مگر چند استثنایی که دوستشان داشتم و شاید هم دوستم داشتند 🙂
به دنبال دوست داشته شدن نیستم ، نه
خیلی وقت است که به دنبال آدم های واقعی میگردم
آنهایی که رفتارشان بدون هیچ چشمداشتی است
آنهایی که بدون هیچ غرضی وارد زندگیت شده و خوب بودن را به تو متذکر میشوند
نمیگویم آدم های تا به الان زندگیم خوب بودند، نه
نه خوب بودند و نه بد
چراکه هرکدامشان باعث تغییر در زندگیم شدند
میدانم هنوز هم انسانهای خوبی را میتوان یافت ولی آنکه کجای این سیاره خاکی هستند را نمیدانم
میدانی به راستی بعضی اتفاق ها ارزش تجربه کردن را ندارند
ولی بماند که گاهی ، خیلی از اتفاقات دنیا به میل و خواست ما پیش نمی روند و سر بعضی از اشتباهات زندگیمان متاسفانه بدجوری قضاوت می شویم 💔
شاید به همین دلیل است که نمیتوانم آنهایی که دیگر در زندگیم نیستند را فراموش کنم ، چراکه خاطراتشان و کارهایی که با من کردند از ذهنم بیرون نمیروند 🥲
و چقدر بد است این یادآوری و مرور خاطراتی که بیش از همه قلبت را به درد می آورد
راستش خیلی وقت است تنها بودن ، خلوت کردن و حرف زدن با خودم را معیار و ملاک زندگیم قرار داده ام 🌈
چرا که متوجه شدم تنها بودن به معنی نداشتن کسی نیست بلکه یک نیاز درونی ست که به این درک رسیده ای با خودت هم میتوانی شاد باشی و خودت حال خودت را خوب کنی
و به این نتیجه رسیدم که پختگی و عاقل بودن الانم را مدیون تمامی کسانی هستم که یادم دادند هرجا و هر مکانی جای محبت ، مهربانی و اعتماد کردن نیست 🍃🙃
+ آهنگ بالا به نظرم با حس و حال این نوشته خیلی مچ بود گفتم بزارم شما هم گوش بدین 🌿